به گزارش مجله خبری نگار، زمانی تصور میشد که اجداد دایناسورها و کروکودیلها ساکنان مناطق منحصراً "مرفه" بودهاند، اما مشخص شد که آنها بسیار مقاومتر از آن چیزی بودند که قبلاً تصور میشد. یک تیم بینالمللی از دانشمندان کشف کردهاند که آرکوسورومورفها - خزندگان باستانی که در آغاز دوره تریاس در زمین ساکن بودند - توانستهاند هزاران کیلومتر را در مناطقی که کاملاً برای زندگی نامناسب تلقی میشدند، طی کنند. این تحقیق در مجله Nature Ecology & Evolution (NEE) منتشر شده است.
محققان از تکنیک جدیدی استفاده کردند که بازسازی مناظر باستانی، درختهای تکاملی و مدلسازی جغرافیایی را با هم ترکیب میکند. این رویکرد که TARDIS (برگرفته از ماشین زمان سریال تلویزیونی Doctor Who) نام دارد، به دانشمندان اجازه میدهد تا نگاهی اجمالی به مسیرهای مهاجرت فضایی-زمانی حیوانات باستانی بیندازند.
پس از بزرگترین انقراض دسته جمعی در تاریخ زمین، یعنی دوره پرمین، که بیش از نیمی از گونههای خشکی و ۸۱٪ از گونههای دریایی را از بین برد، آرکوسورومورفها به عنوان بازیگران اصلی در اکوسیستمهای تریاس ظهور کردند. یک مطالعه جدید نشان میدهد که راز موفقیت آینده آنها، از جمله تکامل دایناسورها، ممکن است توانایی آنها در عبور از به اصطلاح "منطقه مرده گرمسیری" بوده باشد - منطقهای با گرمای شدید در اطراف خط استوا که قبلاً تصور میشد کاملاً غیرقابل سکونت است.
دکتر جوزف فلانری-ساترلند، نویسنده اصلی این مطالعه، گفت: «ما میدانیم که آرکوسورومورفها از این رویداد فاجعهبار جان سالم به در بردند و بر اکوسیستمها تسلط یافتند. اکنون میدانیم که آنها قادر به زنده ماندن در شرایط تقریباً جهنمی و سفر تا ۱۰۰۰۰ کیلومتر برای یافتن منابع غذایی و زیستگاههای جدید بودهاند.»
پروفسور مایکل بنتون، از دانشگاه بریستول، افزود: «برای اولین بار ما توانستهایم دادههای مربوط به مناظر باستانی را با اطلاعات مربوط به تکامل حیوانات ترکیب کنیم تا بفهمیم که چگونه محیطها و آب و هوا، حیات روی زمین را شکل دادهاند.»
نویسندگان میگویند این کشف نه تنها بر بقا پس از انقراض جمعی، بلکه بر جوهره موفقیت تکاملی نیز نور تازهای میافکند: توانایی سازگاری با شرایط سخت و مهاجرت ممکن است کلید بقا - و در نهایت، ظهور دایناسورها - بوده باشد.